piszę, studiuję, jeżdżę pociągami
---
Jakub DEML
Poeta, szaleństwo i apopleksja

Pani Maricy K.N.


- Hej, człowieku, mówi się o tobie, że jesteś poetą, powiedz nam więc, co to jest szaleństwo.
I ten, którego bóg wie czemu nazywają poetą, zadrżał jak drzewo pod ciosem siekiery,
zrobił wielki rzymski krzyż od czoła do serca i od ramienia do ramienia, a potem rzekł:
- Panie mój, Stworzycielu wszelkiego dobra, uwielbiam i błogosławię imię Twe za
szaleństwo, które jak rzadką roślinę zasadziłeś na tej ziemi jedynie dla poety!
- Hej, ty zarozumiały i nieokrzesany człowieku, którego bóg wie czemu nazywają poetą,
powiedz nam, miłośniku opium i bielunia, i szaleju, co sądzisz o apopleksji.
A ponieważ poeta od urodzenia jest ślepy i pojmuje tylko to, czego dotknie albo co mu ktoś
powie, zwalił się na ziemię, przyłożył dłonie do ust i dmuchał w jedno miejsce,
jak robią to
pasterze w dni jesienne, kiedy rozdmuchują gasnący płomyczek, potem wstał, wyprostował
się i patrząc w niebo, jak patrzą wszyscy ślepi, rzekł:
- Cierpienie jest iluzją, którą jak niezabudkami Bóg lamuje
drogę swoich wybranych!
I przerwał ktoś mówiącemu i powiedział:
- Hieno w ludzkiej postaci, przeklęty czcicielu mandragory, skoro już jest sądzone, żeby taki
bluźnił i wszystko wiedział, nie zapieraj się i mów, kim są ci wybrani.
A ponieważ od urodzenia był ślepy i widział to pytanie jakby było z ciała, krwi i kości, wziął
w ramiona pustkę i powiedział:
- Wybrani to wolni!
- Upiorze straszący spokojnych i porządnych obywateli, synu błota i bękarcie Bożej
Wszechmocy, potworze, łotrze, szumowino, a dla kogóż to, twoim zdaniem, jest wolność?
A poeta przywykły do tych epitetów i do tego tonu odpowiedział spokojnie jak sucha trawa
cmentarna, w której szeleści wiatr:
- Wolność jest tylko dla tych, co cierpią jak ślepi!
Ktoś plunął mu w twarz, a poeta, biorąc to za nowe pytanie, uśmiechnął się ku niebu i powiedział:
- Dla tych, którzy jej nie potrzebują!

Przekład Leszek Engelking